Gouden handbalsters keeren met kleine oogjes terug naar Nederland

In december 2019 maakte Nederland opnieuw kans op een internationale sportieve troef. De Nederlandse handbalploeg, Oranje, bereikte een historische prestatie door de wereldtitel te behalen. Dit was het resultaat van jaren intensieve voorbereiding, teamgeest en doorzettingsvermogen. Nadat het team op 15 december 2019 in Japan de finale had gewonnen, brak er een feest uit in de nacht. De gouden handbalsters keerde volgens plan terug naar Nederland, met kleine oogjes en een zichtbaar vermoeide uitdrukking. Zowel in Japan als in Nederland werd het succes van het team gevierd, met deelname van koning Willem-Alexander, die tijdens de wedstrijd en de nasleep een belangrijke rol speelde.

De terugreis van de handbalsters naar Nederland begon maandagochtend, en hoewel ze moe en uitgeput waren, konden ze in het vliegtuig wat uitslapen. De ploeg landde op dinsdagochtend om 04:30 uur op Schiphol, nadat ze eerst via Seoel had gereisd. De terugkeer naar Nederland markeerde het einde van een intensieve periode, waarin de spelers niet alleen sportieve successen behaalden, maar ook internationaal aandacht kregen voor hun prestaties en teamgeest.

In dit artikel wordt ingegaan op de feestviering na de finale, de rol van koning Willem-Alexander, de terugkeer naar Nederland en het algemene belang van het WK-gebeuren voor Nederland. Bovendien wordt het verhaal van vier oud-handbalsters belicht die in 2023, 33 jaar na hun vlucht uit Mostar, terugkeren naar hun geboortestad. Dit verhaal, uitgebreid beschreven in documentaire en krant, biedt een interessant contrast met de recente successen van de huidige ploeg.

Feestviering na de WK-finale

Na de overwinning in de finale van het wereldkampioenschap handbal in Japan, braken de spelers en hun supporters in vervoer uit. De Nederlandse ploeg, Oranje, wist een unieke prestatie neer te zetten door de gouden medaille te behalen. Dit was het resultaat van jaren intensieve training en het geloof in de missie van het team. De overwinning op het WK gold als een van de meest opwekkende momenten in de sportgeschiedenis van Nederland.

In de catacomben van Ahoy werd een klein feestje gevierd, dat ook de aandacht trok van koning Willem-Alexander. De koning had tijdens de wedstrijd een toespraak gedaan aan het team, waarin hij de moed en het doorzettingsvermogen van de handbalsters prijsgaf. Tijdens de feestviering in de catacomben werd er hard gelachen en gezongen. Volgens Yara ten Holte, de keeper van Oranje, was het een feestje waarbij de koning zich volledig liet meeslepen. “We zijn Nederlanders, we houden van een feestje en hij doet lekker mee,” vertelde ze. Het feest duurde tot diep in de nacht, waarbij de spelers genoten van hun overwinning en het feit dat ze het land vertegenwoordigden met succes op internationaal niveau.

Deze feestviering was niet alleen een vorm van vreugde, maar ook een moment van trots en herkenning. De overwinning op het WK was voor Nederland niet alleen een sportieve prestatie, maar ook een symbolische overwinning in de bredere context van nationale cohesie en trots. De spelers kregen er veel aandacht voor, zowel binnen als buiten de sportwereld, en hun successen werden gevierd door duizenden fans in het land.

De terugreis naar Nederland

Na de feestviering in Japan moesten de spelers zich op de terugreis naar Nederland voorbereiden. Hoewel het een moment van vreugde was, was de moeheid van de lange wedstrijden en feesten zichtbaar. De spelers meldden zich maandagochtend voor de vlucht, met kleine oogjes en in sommige gevallen een zichtbaar kater. Ze konden echter nog even genieten van het feit dat ze met hun prestaties in het vliegtuig naar huis konden reizen. De vlucht vertrok vanuit Fukuoka via Seoel naar Amsterdam, en aangezien de aankomst op Schiphol pas dinsdagochtend om 04:30 uur was, hadden de spelers de kans om te gaan slapen en zich te herstellen.

Voorafgaand aan het instappen wilde Martine Smeets, een van de speelsters, nog even telefonisch contact opnemen met NPO Radio 1. Haar opmerkingen werden later uitgebreid verwerkt in documentaires en artikelen over het WK en het verloop van de toernooien. De terugkeer naar Nederland markeerde dus ook de start van een nieuwe fase, waarin de spelers hun succes zouden kunnen verwerken en hun thuiskomst zouden kunnen vieren.

De aankomst in Nederland werd zowel op sportieve als nationale vlak gevierd. De spelers kregen een warme ontvangst, en hun thuiskomst werd gezien als een symbolische overwinning niet alleen in de sportwereld, maar ook in de bredere context van nationale trots en cohesie. De prestaties van de handbalsters gaven aan dat Nederland niet alleen een sterke economie en cultuur heeft, maar ook een sterke sportieve traditie.

De rol van koning Willem-Alexander

Koning Willem-Alexander speelde een belangrijke rol in de nasleep van de overwinning op het WK. Zowel tijdens de wedstrijd als tijdens de feestviering in de catacomben van Ahoy was hij actief betrokken bij de toewachting van de spelers. Zijn aanwezigheid gaf aan dat het WK niet alleen een sportieve gebeurtenis was, maar ook een moment van nationale trots. De koning gaf tijdens een toespraak aan het team duidelijk dat hij trots was op hun prestaties en dat hij geloofde in hun toekomst als handbalploeg.

Bij de feestviering in de catacomben van Ahoy liet de koning zich volledig meeslepen door de vreugde van de spelers. Hij droeg een feestelijke uitdrukking en maakte zich een deel van het vrolijke tafereel. Volgens Yara ten Holte was het een feestje waarbij de koning zich volledig liet meeslepen. “We zijn Nederlanders, we houden van een feestje en hij doet lekker mee,” vertelde ze. Deze aanwezigheid van de koning benadrukte de nationale aandacht voor de overwinning en gaf een extra lading aan het succes van de ploeg.

De rol van de koning ging echter niet stoppen bij de feestviering. Na de overwinning op het WK bereidde Oranje zich voor op de halve finale tegen Noorwegen. De koning bleef betrokken bij de toewachting van het team, en tijdens een interview gaf Yara ten Holte aan dat de wedstrijd tegen Noorwegen een uitdaging zou zijn. “Ze hebben op alle posities betere speelsters erachter staan. We weten dat het een heel moeilijke wedstrijd wordt,” vertelde ze. Hoewel de halve finale uiteindelijk niet gelijk was aan de finale, was de aanwezigheid van de koning tijdens de voorbereidingen een duidelijk teken van nationale steun voor het team.

Een contrast: oud-handbalsters keuren terug naar Mostar

In 2023 keerde een groep oud-handbalsters terug naar hun geboortestad Mostar, drie decennia na hun vlucht uit voormalig Joegoslavië. Deze vier vrouwen vertrokken in de herfst van 1992, tijdens de oorlog in de Balkan, in een bus naar Oosterblokker in Noord-Holland voor een toernooi. Wat zij niet wisten, was dat de oorlog in hun geboortestad ontplofte tijdens hun reis. Hun coach, Joško Stanić, had een officiële toernooiafspraak weten te regelen als dekmantel voor hun ontsnapping.

Het verhaal van deze handbalsters werd uitgebreid beschreven in documentaires en krantenartikelen. De driedelige documentaire “De Bus naar Mostar”, gemaakt door BNNVARA, vertelde het verhaal van hun vlucht, opvang in Noord-Holland en hun intregel in het Nederlandse maatschappij. Ze kwamen terecht bij clubs als SEW, werden opgevangen in gastgezinnen en vonden uiteindelijk hun weg in een onbekend land. Het verhaal werd ook gepubliceerd in het Handbal Inside Magazine, waarin de vlucht en het nieuwe leven van de vrouwen tot in detail werden opgetekend.

De terugkeer naar Mostar in 2023 was een emotioneel moment. De vrouwen keken terug op hun vlucht en de tijden die ze in Nederland hadden doorgebracht. Het verhaal van deze handbalsters vormt een contrast met de recente successen van de huidige ploeg. De jonge spelers van Oranje kregen hun kans op internationale successen, terwijl deze oud-handbalsters een andere, tragische, maar evenwichtige ervaring hadden. Het verhaal benadrukt hoe sport en sporters ook in moeilijke tijden een rol kunnen spelen in de samenleving.

Conclusie

De overwinning van de Nederlandse handbalploeg op het WK in 2019 was een historische gebeurtenis voor het land. Het symboliseerde niet alleen sportieve successen, maar ook nationale trots en cohesie. De feestviering in Japan en de thuiskomst in Nederland werden gevierd met veel vreugde en aandacht. De rol van koning Willem-Alexander tijdens de feestviering en de nasleep benadrukte de nationale betekenis van de overwinning. Bovendien werd het verhaal van vier oud-handbalsters belicht, die in 2023, 33 jaar na hun vlucht uit Mostar, terugkeerden naar hun geboortestad. Deze verhalen vormen een rijke tapestry van sport, emotie en nationale identiteit.

De gouden handbalsters keeren met kleine oogjes terug naar Nederland, maar het is een thuiskomst vol trots, vreugde en herkenning. Zowel in Japan als in Nederland werd hun successen gevierd, en hun verhalen zullen blijven voortleven in de sportgeschiedenis van Nederland.